Escola Infantil de Fene

proxecto-samain1

   A xanela cara o  mundo que é o noso blog  as veces adoita permanecer inmóbil durante algún tempo xa que non sempre a dinámica da Escola  deixa tempo para el.  Nembargante, xa sabedes que a vida e o bulir de actividade continúan   por aquí e por alá en cada recanto e axiña lembraremos as actividades máis relevantes deste tempo.

aO Son da seguinte canción nos diriximos ao comedor…

“Comer, Comer,

Comer, Comer

Comer, comer

para poder medrar.

Se non comemos

nON mEdraremos

E pequeniñ@s

nos quedARemOs!”

   Chegou o outono e na Escola gústanos dar a benvida ás estacións cunha pequena festa que nos una a natureza no seu devir de cambios. Caen buliciosas as crepitantes folliñas de outono para ledicia das crianzas. Caen e adormecen durante o inverno para bulir de novo na primavera metamorfoseadas en flores e herba.

   Cores ocres e dourados, marróns e agranatados , delicados laranxas en;  noces, castañas, belotas, cabazas, uvas e cogomelos.

   Ensinar ás crianzas a coñecer, respectar e gozar da natureza é unha boa semente para o futuro coidado do planeta que estará nas súas mans.

   A traveso das fotos comprobaredes coma unha sinxela festa de follas de outono, que as crianzas apañaron  coas súas  familias,  fai a ledicia de grandes e pequenos.

Xoán García é o avó de Mateo, un pequeno da aula dos trens que está iniciando o seu derradeiro curso na Escola. No lonxano  curso 07-08, cando Mateo estaba na aula dos bebés,  Xoán se achegou ao centro para contarnos un conto co galo do 23 de abril “Día Mundial do libro e dos dereitos de autor.”

Aquel conto que o seu avó escribira  iluminou a cariña de crianzas e de adultos. Hoxe, pasado o tempo, queremos que as novas familias que formades parte da Comunidade Educativa da Escola Infantil Fene disfrutedes, tamén, da beleza deste conto:

Lede con  atención e repetide todo o subliñado.

RATIÑO

Lonxe, moi lonxe,moi lonxe,
Cerca, moi cerca moi cerca,

Había un longo buraco
No que vivía RATIÑO. 

RATIÑO con oito irmáns
E os seus queridos papás,
a familia Rataplás,
saían tomar o Sol
Polas tardes, un pouquiño. 

RATIÑO non tiña pelo,
Pois era un rato noviño
e o sol quentáballe a pel
e poñíao mouriño. 

Protexido cunha verza
Da horta do tío Farruco
Marabillado quedou
Cando oíu cantar ao cuco. 

Cu-cú, cu-cú, cu-cú
“Entre marzo e abril,
sae o cuco do cubil”,
dixo súa nai Ratalinda. 

Ao cuco – cuco - cunqueiro,
Cantareiro e saltarín.
Ao cuco – cuco - cunqueiro,
Voador e peregrín:
Cucando, saltando
Voando, eu o vín.

Cando o sol ía marchando
tras os  montes de Ferrol,
dixo papá “Ratovello “:
Ala!, ratiños todos,
Que xa vai ser noite pecha,
Recollede os xoguetes.
Imos á casa.

E, un a un,
Foi chamando neles.
Ratiño……….Si papaiño.
Raticida……..Agora.
Ratibrón…….Aquí estou.
Ratchula…….Si.
Ratulón………Xa vou.
Rataforte…...Vai.
Ratulador……Son eu o do rabo de color
                      Ratoxoguetón…Oh!, pai…agarda un pouquiño que aínda hai unha pinga de día.

Veña metédevos dentro que anoitece, e de noite, todos os gatos son pardos e non os vemos, e eles a nós si, con eses ollos como luces que brilan e queiman.

Familia Rataplás, todas e todos dentro, dexeron os papás ao mesmo tempo. 

Ducharse, cear, ver un pouquiño os Lunnis e a durmir, que mañá é día de escola.

XOÁN GARCÍA
En Perlío Fene, a 23 de Abril