Como estamos a ver os contos, os nen@s da Unidade da Tarde estiveron traballando o conto “O  Patiño Feo” (ademáis de outros).

Fixeron o estanque co cisne.

Cada un pintou un patiño  para levar para a casa.

Manipularon ovos, quentes e fríos, crús e cocidos, …

Gozaron moito xogando con patiños de goma na auga.

Na galescola de Nigrán decidimos interpretar o conto da Carapuchiña Vermella. No noso teatro non faltaba detalle; había un escenario formidable, unhas actrices dignas de Óscar e un guión adaptado moi dramático.

NARRADORA:

Había unha vez unha nena chamada Carapuchiña Vermella. Un día, súa nai pedíulle que levase unha cesta de doces á súa avoa que vivía no bosque.

Cando Carapuchiña estaba no bosque, apareceu o lobo.

LOBO (con voz rouca):

-Onde vas rapaciña?

CARAPUCHIÑA (chimpando e cantando):

-A casa da miña avoa

LOBO:

-Pois vai por ese camiño que é máis curto

NARRADOR:

Mentres tanto, o lobo marchou por un atallo á casa da avoa. Chamou á porta e a velliña, cando viu ao lobo, agochouse no armario.

O lobo puxo o pucho e o camisón da avoa e meteuse na cama..

Non tivo que esperar moito, pois Carapuchiña chegou axiña toda contenta.

A nena achegouse á cama e viu que a avoa estaba moi cambiada.

CARAPUCHIÑA:

-Avoíña, avoíña, que ollos máis grandes tes!

LOBO:

-Son para verte mellor -dixo o lobo tratando de imitar a voz da avoa

CARAPUCHIÑA:

-Avoíña, avoíña, que orellas máis grandes tes!

LOBO:

-Son para oirte mellor – seguiu dicindo o lobo.

CARAPUCHIÑA:

-Avoíña, avoíña, que dentes máis grandes tes.

LOBO (botandose enriba da Carapuchiña)

-Son para…comerte mellooooor!

NARRADOR:

Mentres tanto, un cazador oiu os gritos de Carapuchiña e coa súa escopeta disparou ao lobo, que marchou correndo daquel lugar.

En canto a Carapuchiña e a súa avoa , non sufriron máis que un gran susto, e xunto ao cazador, merendaron os doces da cesta.

E como non podía ser doutra maneira convidaron a todos os nenos e nenas do lugar.

Onte foi o festexo do 2º Aniversario de Carlos.

Aquí o temos compartindo a torta cos seus compañeiros de Cabaliños de Mar.

Ana de Cabaliños xa leva moitos días sen cueiro, é a máis pequena da escola que o quitou!

Moitos parabéns!

As “profes”da clase dos Golfiños estamos moi contentas porque xa todos os nosos nenos e nenas  camiñan.

Nestes días soltáronse a camiñar Carlos e Alicia, botade unha ollada:

CARLOS

ALICIA

A que non sabedes quen nos viñeron  visitar?

Pois si, este par de formigas tolas pasaron un día na nosa escola.

Que ben o pasamos!

Estes días atrás estivemos a traballar o propio corpo.

Para experimentar as distintas sensacións que sofre o noso corpo, organizamos un obradoiro de fariña.

A nosa fariña tiña agasallos agochados.

Como estabamos descalzos, notabamos nos pés a fariña dondiña pero, de cando en vez, algo mancaba un pouco e tiñamos que engurruñar as dedas.

Debuxamos coa fariña no chan. As profes chamáronlle grafismos. Hai que ver!!

Trasvasamos, peneiramos, trepamos, lambemos, investigamos….

Os nenos pasámolo tan ben que as profes nos deixaron quedar neste obradoiro máis tempo do programado.

A pasada semana aprendemos o significado de COCHENO:

O que utiliza con preferencia a man esquerda.

Sinónimo: zurdo.

A palabra escollida polas profes de Caracolas para xogar esta semana é: GARATUXAS

Podedes participar no xogo neste blog, poñendo o significado nos comentarios.

Agardamos

Lucas, de Caracolas, xa se desprendeu do cueiro. Estao a levar moi ben.