REDELLOS: 2 DE ABRIL “DÍA MUNDIAL DE CONCIENCIACIÓN SOBRE O AUTISMO”
Dende a galescola, temos que dar resposta ás necesidades concretas de cada crianza. A educación infantil, é un poderoso medio para desenvolver as súas potencialidades, pero tamén, para a detección precoz dos problemas que poideran presentar as crianzas. redellos-autismo
Etiquetas: reflexións para compartir
2 de Maio de 2009 ás 23:34
Aínda que hai xa un mes dende que se colgou no blogue esta reflexión, non podo deixala pasar ós arquivos sen facer un pequeno comentario. A nai dun neno con autismo ten o tema “grabado a lume” na pel… no corazón…, xa para sempre. ¿Cómo entón podo deixalo?
E cando ás veces as cousas parecen escuras, e cando se ven dun mes tan sumamente estresante para uns pais na nosa situación como é o de decidir o centro de escolarización, e se ven coa sensación de estar pelexando tanto, con un mesmo, coa crianza, coas circunstancias… Qué bó é sentir que dende o outro lado hai quen tamén pelexa por face-las cousas máis doadas dentro deste mundo tan particular.
En primeiro lugar encanto ao diagnóstico, eu diría que os pais somos “autistas do autismo”, polo perdidos que nos atopamos: un vai notando unha inquedanza dentro por determinadas características do seu fillo que, individualmente, ao comentalas con outros pais dirán que son normais, que ós outros nenos tamén lles pasa, ou que a outros lles pasou. Nese momento hai unha especie de tranquilidade momentánea que só fai aumenta-lo umbral de ansiedade que un pode tolerar. Cando hai profesionais que coñecen ben o desenvolvemento das crianzas, nos diferentes aspectos, e traballan nun medio con crianzas, con moitas crianzas de referencia, paréceme importantísimo que se aproveite esa situación. E se coñecen esas pinceladas sobre o autismo, tantísimo mellor, sen quedarse coas ideas dos mitos e dos extremos, pois ámbalas dúas cousas despistan moito, e ó pensar nelas podemos xerarnos falsas esperanzas.
Tamén penso que é unha sorte para a familia dunha crianza que vai a unha escola infantil o sentirse acompañado nesa inquedanza, nesa toma de conciencia do problema. Ese traballo en rede. Porque o dilatar o período de sofremento e ansiedade previo ó diagnóstico, e percorrelo en soedade é algo terrible.
Ás veces no momento do diagnóstico, os nenos non están escolarizados. Sen embargo facelo é o primeiro consello que recibimos os pais, e de forma urxente. Velaí outro indicador da importancia do traballo das escolas infantís nesta problemática.
Despois do diagnóstico un pasa por varias etapas, e todo o seu ser traballa sen descanso ata porse en orden pouco a pouco e centrarse no que de verdade importa (ainda que aínda se chore co vídeo): que o neno segue sendo único no mundo, e que hai que centrarse nas súas posibilidades.
Grazas por esa sopiña tan rica que lle preparades na escola: é estupendo ver cómo a vai tomando ben. As veces ata parece unha culleriña…
Grazas polo exemplo dos nenos (¡eles sí que saben!)
En fin, grazas por todo o que estades a facer, sodes un grande apoio para nos.
7 de Maio de 2009 ás 10:46
A “Sopa” a estamos a facer entre todos/as. Todos e todas somos os cociñeiros/as!!
¿quen nos axudou a elixir os ingredientes máis axeitados? ¿quen está en todo momento pendente do puntiño de sal? ¿quen a prepara co maior agarimo, entrega e adicación? ¿quen está ao pe da cociña sempre e en todo momento?
¡¡¡TÍ ES A MELLOR COCIÑEIRA!!!
Lembra que estamos no mesmo lado… e formamos un grande equipo!!
GRAZAS!!!!
30 de Xuño de 2009 ás 10:37
Xa a piques de rematar a miña experiencia na Pardela quero votar un ingrediente mais a esta sopa. A miña cativa falaba o outro día de quen era o seu noivo, e chegou a conclusión de que tiña dous: un culler , e o seu preferido o garfo ¡.
A miña cativa ténse enrriquecido da convivencia na Pardela por ser un espacio cheo de diferencias, e sinceramente creo que aínda que tan só sea un pouquiño ten aprendido a valoralas. Síntome leda por ter compartido tempo con os diferentes ingredientes da sopa, e espero cas novas tecnoloxías permítannos non perder o contacto ¡sería unha pena non deixar cos nosos cubertos seguíranse a coñecer….
30 de Xuño de 2009 ás 16:41
Tania, temos claro que as “diferenzas” no mundo das crianzas non existen.
¿Por que esta visión non é compartida por todos e todas?….
As familias podedes facer moito para que así sexa.
Grazas Sabela, xa que con só tres anos, nos fixeches ver que cun pouco de respecto e sensibilidade faise máis doado o que aos adultos nos semella tan difíci.Grazas
1 de Xullo de 2009 ás 11:45
Ni sé cuantas veces pensé en participar en este blog, y la verdad es que oportunidades no me faltaron… De esta vez no pasa. Por eso quiero daros mi más sincera felicitación por vuestro apoyo en un momento crucial como es dar el salto al cole de mayores, felicidades de nuevo por lo bien que lo habéis hecho, especialmente en cuanto a la organización de fiestas, soy consicente del trabajo que dan. Enhorabuena a todos.
Quiero insisitir en daros las gracias por la Fiesta de entrega de Diplomas “a los mayores” ,fue conmovedora, ya que representa el final de una etapa, etapa llena de alegrias, emociones, nuevas experiencias …
Me emociona pensar en todo lo que me cuenta Martín cuando le recojo (sus clases de educación vial,sus experiencias con las profesiones,su salida al Isaac Díaz Pardo,la fiesta de carnaval ETC y es un etc en mayúculas pues tendría mucho más que contar, pero el espacio es limitado.
GRACIAS,GRACIAS DE TODO CORAZÓN. POR VUESTROS CONSEJOS,SONRISAS, AYUDA ETC.POR ESTAR SIEMPRE AHÍ Y SIEMPRE QUE LO NECESITAMOS. Y ESTE AGRADECIMIENTO LO HAGO EXTENSIVO A TODO EL PERSONAL DE LA GALESCOLA NO SÓLO A CUIDADORAS Y PERSONAL DE ATENCIÓN DIRECTA.
MARTÍN,MIGUEL Y YO OS RECORDAREMOS SIEMPRE.UN BESAZO.SANDRA.
2 de Xullo de 2009 ás 11:38
Grazas, Tania, por ese ingrediente exquisito que votaches na sopa. Non sabes o importante que é para min…
Grazas, Equipoeducativo, por non deixar de demostrar que estamos no mesmo lado…
30 de Marzo de 2010 ás 09:11
Fai pouco lía no xornal un comentario no que se dicía: “ a presencia de crianzas con necesidades educativas especícificas na escola nos enriquece”.
Dun xeito automática viñeron á miña mente de novo as palabras da presentación que fixera fará o día 2 de Abril un ano, reflexionando sobre o autismo.
“ A escola é como unha sopa, os nenos e nenas culler non teñen problema para poder comela, pero si eres un neno/a garfo ou coitelo, a cousa comprícase”…
…e cada vez hai máis crianzas coitelo e garfo….
¿lembrades que empregaba esta metáfora de Mercedes Barreira pero modificándoa un pouco?:
A sopa/escola, a fan/facemos nós, xunto coas familias. Somos os cociñeiros/as…; e está na nosa man, botar ingredientes axeitados…¿Qué tal si poñemos no canto de fideo fino, un fideo un pouco máis groso, ou incluso se a elaboramos nós, para que así poidan ter opcións os garfos e os coitelos….?”
Cando lin que estes nenos/as nos enriquecen, pensei nas pastillinas que botamos na sopa para darlle sabor…..Pero todos e todas sabemos que a pastilliña haina que desfacer… con moito coidado con moito agarimo, entre os dedos. ¿qué pasa se botamos esas pastilliñas sen desfacer, sen adicarlle un mínimo de tempo? Pode que estén “incluidas” na sopa ¿pero están realmente “integradas” nela?
…. E pasado un ano tamén me plantexo, se dende a escola realmente enriquecemos ou simplemente cocemos.
A resposta a tiven cando seguín lendo o artigo
Alí se relataba a experiencia na escola unha crianza xa maior. Afirmaba que só se sentiu ben cando entrou nun centro específico, no que se sentía “diferente” pero con outros tamén “diferentes”.
…. e pasado un ano me pregunto, so hai persoas diferentes nos centros específicos? Eu pensaba que todos e todas o éramos.
Fai un ano reflectía o sentir da nosa escola sobre o autismo, nos que os verdadeiros protagonistas eran as crianzas, eles e elas nos ensinaron o que é a INTEGRACIÓN CON MAIÚSCULAS…..¿onde están Sabela, Xabi, Alvaro, María…?
Os aspectos relacionais deben ser un dos principais obxectivos do noso traballo, Se facilitamos a integración no grupo, na dinámica da escola, se fomentamos actitudes de colaboración, de cooperación, de respecto ás diferencias, SÍ estaremos enriquecendo a sopa, nos estaremos enriquecendo todos e todas.
…E pasado un ano me estou a preguntar que é o que pasa cando cambiamos de recipiente, cando cambiamos de pota para outra máis grande… Pode ser que moitos/as intenten só botar máis, e máis auga. Así os garfos o seguirán a ter máis difícil. O doado sería botar un pouco de fideo máis groso para que a poideran tamén tomar.
… E pasado un ano me sigo a preguntar si a solución para moitos/as segue sendo botar azafran para que PAREZA sopa, NON PARA QUE REALMENTE O SEXA.
Todos e todas somos cociñeiros activos que facemos que as cousas pasen. Non debe haber lugar na cociña para quen decidiu velas pasar de largo.
Loli Alvedro, pinche de cociña
2 de Abril de 2010 ás 17:28
Queridos amigos, novamente estamos nos días de celebración da concienciación sobre o autismo. Eu invitaríavos para celebralo a que vexades de novo a presentación e tamén a de “iguais nas diferenzas” do mes de xaneiro de 2009, e que se quixerades, as comentedes para acompañarnos.
Estou máis motivada a facer esta petición este ano porque aínda que o noso fillo hoxe está mellor que hai un ano e iso danos esperanza e forza, por outra banda deunos máis tempo a desilusionarnos ó experimentar precisamente as consecuencias da desinformación sobre o autismo nalgunhas persoas.
Creo que é de vital importancia que este coñecemento non só o teñan as persoas que traballan de forma directa coa crianza, senón tóda-la sociedade e xa non digamos, claro, se teñen que tomar algún tipo de decisión sobre ela.
Gústame moito unha cousa que lin hai pouco: a idea da aceptación da discapacidade como un aspecto máis da condición humana. Realmente é difícil de aceptar o que non se coñece. Se voltásemos a ve-lo vídeo da presentación, xa a irmanciña dicía que a xente poida que pensara que os xestos da crianza eran algo contaxioso.
O diagnóstico da discapacidade dun fillo é algo terrible. O diagnóstico de autismo ademáis remove as características máis humanas dunha persoa (a comunicación, a empatía…). Hai dor nese momento, psíquica… e física; non cabe na alma diría eu.
Para unha persoa relixiosa encaixa ben pensar nestas cousas nun Venres Santo, como é este ano o Día Mundial de Concienciación sobre o Autismo.
Pero a Pascua vai chegando: primeiro, como vos dicía xa atrás, centrándonos na crianza e nas súas posibilidades; segundo, con esa aceptación da condición humana; terceiro, nos aspectos que aborda Loli no seu comentario que eu tanto agradezo, como son a integración da crianza e o sentir de corazón que a crianza significa enriquecimento.
Qué importante é ver que se acolle a crianza, que se conte con ela, que se disfrute da súa compaña, que se lle acepte como é, en tódo-los ámbitos (compañeiros, profesionais, veciños, na rúa, nos amigos, na familia…)
Qué importante é sentir que nos seus compañeiros a crianza lles pon en contacto de forma amable, divertida, agarimosa, tranquila e entrañable con ese aspecto da condición humana que o fai particular e lles da coñecemento dela cando mellor o poden adquirir. Encanto ás persoas que traballan con él, ademáis, remove a profesionalidade onde a haxa, porque hai que movilizar recursos, pero o recoller estes froitos xenera grandes satisfaccións.
Así un vai movéndose duns aspectos ós outros, sintíndose mellor ou peor. Unha cousa sí que está bastante clara, e é que antes de autista, é unha crianza. Non me gusta dicir que o meu fillo é autista. Eu digo que meu fillo ten autismo, porque ante todo é unha crianza, unha pequena persoa (pola súa idade). Os coñecementos sobre a súa discapacidade nunca poden ir por diante do seu propio coñecemento, e iso sábeno ben as persoas que coñecen o autismo. Os tópicos pechan portas, son prexuizos. O coñecemento é unha axuda para que poidan atravesar outras que por sí mesmos non farían. E axuda a entendelos, a eles e ás súas familias. A saber que non son nenos caprichosos ou maleducados cando teñen unha rabieta, cando se resisten a deixar de facer unha cousa, cando non queren comer máis que determinadas cousas e ás veces con dificultade… A saber que teñen sentimentos pero non os saben expresar ben ou o fan de forma inapropiada. A saber que o mundo é complicado para eles, que élles difícil centrarse porque tódo-los estímulos son fortes e que buscan a repetición porque lles conforta. Que os cambios son complicados, que teñen que ter claro o que van facer para que estén centrados. Que sempre van estar mellorando, máis, ou menos, na medida que saibamos abrirlles a porta e meternos no seu círculo, como tamén facía a irmanciña do vídeo. E iso depende de todos. Grazas.
3 de Abril de 2010 ás 19:26
Agradezo tamén a Ángeles Pillado por engadir un vídeo sobre o Autismo no seu blogue persoal. Un vídeo breve pero completo, que tamén vos invitaría a ver. Grazas.
8 de Abril de 2010 ás 09:30
Sempre é importante escoitar de xeito “activa” ás familias, escoitar para aprender, escoitar para reflexionar, escoitar para axudar, escoitar para cambiar.
Comentas “sempre van estar mellorando, máis ou menos, na media que saibamos abrirlles a porta e meternos no seu círculo….”, tes toda a razón, pero o ideal sería que non existiran portas, que non existiran círculos…
Dentro dun ano, desexamos todos e todas, non ter que falar de necesidades…..
Falemos de DEREITOS, dos seus dereitos, dos dereitos das crianzas.