así que xa sabedes, non nos esquecemos de vós
grazas Pardela!!! foi unha boa experiencia

cristina-nai de quique novás

Malaguzzi, dicía que traballar coas crianzas, implica facer cousas con poucas certezas e moitas incertezas. Se as certezas son poucas, como non imos estar dispostos a modificar, a cambiar?

Nós mesmos/as debemos ser o cambio que desexamos ver. Cambiamos na nosa interación coas crianzas, cambiamos na nosa interacción coas familias, cando interactuamos co ambiente, cando interactuamos cós obxectos…

A escola é un lugar de vidas e de relacións compartidas, un sistema que funciona sobre a base de delicados equilibrios entre todos os elementos interrelacionados…… Funciona se ten capacidade de modificación, toda adaptación, toda relación, implica cambio permanente.

A escola infantil debe promover a reflexión, a comprensión, o coñecemento…… e que é todo isto? CAMBIO.

Como o ti nos comentas, Raquel “hai quen cruza o bosque e non ve a leña para o lume”… hai quen non chega a ver as potencialidades dos sentidos das crianzas, hai quen non ve a diversidade, hai quen non se chega a cuestionar que as crianzas teñen os seus tempos, que non ven que cada árbore, que cada crianza é diferente…..

Hai quen só chega a valorar o que ven despois, o que chegarán a facer cando cheguen ao segundo ciclo … e para iso, e por iso, na escola infantil témolos que preparar para…. o “non cambio”….?

Que razón ten J Antonio Luengo cando afirma…. “esta etapa educativa na que traballamos, é unha etapa autosuficiente, non é preparatoria para nada, senón que é resposta a algo e importante…..as NECESIDADES presentes dos nenos e nenas”.

O maior erro de todos os erros é non facer nada, porque pouco podemos facer. As cousas non cambian, cambiamos nós!

Grazas Raquel, compañeira, polo teu comentario.

A escola, debe converterse nun lugar onde as crianzas descubren xuntas, en que consiste o coñecemento, en que consiste a cultura, en que consiste a vida.

Que os diferentes camarotes, que as diferentes aulas, sexan comunidades de aprendizaxe, de descubrimiento, e de indagación.

Que se convirtan en ambientes de aprendizaxe compartida, e de descubrimiento, onde tamén as persoas “excepcionais”,“diversamente hábiles”, “con necesidades educativas específicas”, adquiran a cultura, conxuntamente cos demáis, a pesar das súas condicións cognitivas e culturais, evitando, que no mesmo aula coexistan dous modelos de educación, dous cadernos de bitácora, un para as persoas “excepcionais”, e outro para as restantes, as “normais”….

Cando tomemos conciencia do noso papel como facilitadores das aprendizaxes, “intermediadores”, ti nos chamas na túa anotación, que tentamos, e nos esforzamos en darlle resposta ás necesidades que presentan as “persoas excepcionais”, e ao facelo damos resposta a todas as crianzas…. Será entón, cando podamos falar de comunidades de aprendizaxe.

O proceso de aprendizaxe, é unha actividade cooperativa e solidaria. Se facemos “esta escola realidade”, as crianzas aprenderán, que cada un dos seus compañeiros/as, aprenden de maneira distinta, e cada un, cada unha, ten o su ritmo e modo particular de pensar, de sentir, de facer, de comunicarse…..

Cada persoa, cada crianza é competente para aprender… SEMPRE.

Elaboremos curriculums inclusivos, comprensivos, e transformadores.

Que por fin, fagamos que as crianzas, todas as crianzas, sexan as verdadeiras protagonistas da súa acción -como moi ben dis, Nuria, na anotación do teu blogue:Un chisco para a rebeldía: “para quen programamos”?.

Empecemos a “cortar amarras”. Esperemos, que un día viaxen no mesmo barco….. o que “dicimos e o que facemos”.

Unha ernorme aperta, encántame poder atoparte cada vez que inicio unha nova travesía….

Ben está que debatamos puntos de vista, pois é o único modo de observar as carencias que de feito ten a escola programada hoxe en día. As persoas que formamos parte da organización das escolas somos as que, ollando con atención o que pasa ao noso redor, podemos cambiar as cousas.

Saúdos

Falas de formación pero tamén é fundamental a observación. Observar non é só mirar. Cando observamos ás crianzas, modificamos, o deberíamos modificar a nosa forma de ver, a nosa forma de ser, estamos a formarnos cada día.

As fontes de coñecemento son mútiples, o proceso de aprendizaxe non é lineal, nin está limitado á escola, a universidade. A realidade ten moitos puntos estratéxicos, e as cousas, os coñecementos, só teñen sentido se se relacionan entre elas, se os facemos nosos, se nos cuestionamos o que facemos, se estamos dispostos a aprender.

O fácil é seguir facendo o que facemos cada día, pensar que xa sabemos todo, o dificil pero ilusionante, é pensar que cada día é un novo reto para nós….

Quizá deberíamos analizar, a predisposición que temos para obrar, para percibir, para pensar, para sentir, para analizar que capacidade temos, que vontade temos….. estou a falar de actitudes, non de aptitudes.

Grazas polo teu comentario, por compartir connosco, compartindo tamén nos seguimos a formar.

Grazas!

Non debemos andar polo camiño trazado, xa que nos conduce inevitablemente cara onde xa fomos.

A clave pode estar en saber priorizar, en definir as cuestións que son básicas. Preguntarnos como ti fixeches na anotación, se lles estamos a dar as ferramentas que necesitan para vivir.

Cando planificamos excesivamente, non lles damos a capacidade de organizarse para realizar as actividades que queiran, ou necesiten facer de forma natural.

Noutro comentario anterior, no que reflexionábamos sobre os tempos das crianzas, dicíamos que en moitas ocasión nos limitamos a seguir unha programación pechada. Se o facemos así, os protagonistas deixan de ser as crianzas, converténdose en actores guionizados, non en suxeitos activos da súa aprendizaxe.
As crianzas teñen moito que dicir, teñen moito que achegar, enriquecen moitísimo o guión, enriquécennos.

Construamos con eles e elas, coas familias, proxectos, proxectos que os acompañen no seu desenvolvemento…. pero para iso, temos que ser conscientes das súas capacidades, e da súa forma de pensar.

Cando nacemos, cando nacen, somos, son, unha totalidade, e todos os seus sentidos esfórzanse por relacionarse co mundo coa finalidade de entendelo, pero enseguida atopáse como cortados a trociños, porque lles plantexamos situacións descontextualizadas que provovan pensamentos tamén fragmentados.

Nós, debemos ser recursos de aprendizaxe, xa que preguntamos e promovemos situacións para o descubrimento e experiencias, somos experimentadores/as que axudamos a aprender de, e cos outros/as…..

Por iso, o curriculum debe emerxer, debe xurdir, das necesidades das crianzas.

Tentemos achegar a escola a cada un, a cada unha, priorizando, ensinándoas ao ritmo que eles e elas nos marcan

Se estamos implicados no que queremos cambiar, como non vai ser posible facelo?

Como dicíamos ao principio da anotación, para qué repetir o mesmo camiño… habendo tantos novos camiños por descobrir?.

Moitas grazas polo comentario

Sobre o que ti nos comentas, lanzo outra peza para o puzle, para a reflexión… Estamos acompañando, preparando ás crianzas para a vida….. ao marxen da propia vida?

Seguro que poniendo un poquito por parte de todos haríamos que cada pieza aportada encajara en este maravilloso puzzle.

Espero poder seguir viendo y leyendo tus aportaciones a la red,para no olvidar que hay mucho por hacer,que que hay que seguir trabajando en ello.
Gracias.