Arquivos da categoría ‘artigos’

MÁSTER PARA BEBÉS

Escrito por Angeles, o 27 Agosto 2010 14:50

Comunicación por signos antes de aprender a decir `mamá´, clases de inglés a partir de los tres meses, `mates´ desde los dos años… Bienvenidos al mundo de la estimulación temprana. ¿Sirve para algo o es sólo una moda que maquilla las carencias del sistema educativo? ¿Puede determinar el futuro profesional de nuestros hijos o hemos caído en la última trampa de la industria de servicios a la paternidad? El debate no ha hecho más que empezar.

La clase ha terminado y los niños se despiden de la `seño´. Durante una hora, los 15 alumnos han estudiado inglés y matemáticas, han recibido una lección de educación vial, han repasado los mamíferos y han contemplado un autorretrato de Van Gogh.

Cuando los papás les preguntan lo que han hecho, responden a su manera. Maitane aún está impresionada con la biografía de Van Gogh, y recuerda vagamente que se cortó una oreja «porque le dolía la cabeza». Un ‘compi’ la corrige: «Tenía malita la cabeza», aludiendo a la enajenación del genio. «Tenía malito el ‘celebro’», matiza otro, afinando el diagnóstico. «Se mareaba», deduce Maitane. «Estaba sordo de una oreja», sentencia Claudia.

Los alumnos de este centro bilingüe de estimulación temprana Brisbane, de Castro Urdiales (Cantabria), tienen entre 18 meses y tres años de edad. No se han enterado demasiado, pero no importa. «En ningún momento perseguimos que el niño memorice ni repita nada. El objetivo no es ése. Lo que buscamos es crear nuevas conexiones y circuitos neuronales, dotar al niño de habilidades que le sirvan para toda su vida, y crear en él nuevos intereses a la vez que satisfacemos su enorme curiosidad», explica Rosina Uriarte, la directora del centro, que sigue el método del doctor Glenn Doman, cuyas investigaciones se centraron, al principio, en la rehabilitación de niños con lesiones cerebrales y que, a la vista de los resultados, decidió aplicarlas también a bebés sanos. Su técnica más conocida es la de los bits de inteligencia, unas cartulinas con estímulos visuales: palabras, conjuntos matemáticos e imágenes de enciclopedia. La clase va a toda máquina. «A esas edades, las actividades tienen que ser breves y rápidas, o se pierde la atención del niño. En los bits les mostramos planetas, animales, arquitectura… Son colecciones de diez imágenes que les enseñas durante diez días seguidos, mientras se las nombras a un volumen más alto del habitual. Es el mismo principio que el de los anuncios de la tele, que de tanto repetirlos te los aprendes sin querer. Hay que pasarles las imágenes deprisa, porque si no se aburren. Siempre quieren más», describe Uriarte.

Todas las actividades son en inglés y en español. «Hasta los cuatro años el cerebro está estructuralmente preparado para la adquisición de lenguajes. Es lo que los teóricos denominan la ventana temporal. Una vez pasada esta edad se cierra la ventana y el aprendizaje de las lenguas va a suponer grandes esfuerzos. La razón es que todos los idiomas utilizan las mismas frecuencias bajas. Sin embargo, las frecuencias más altas difieren mucho. El inglés, por ejemplo, utiliza una gran variedad de sonidos agudos, que van desde los 2.000 a los 12.000 hercios. El castellano usa frecuencias de 1.000 a 3.000 hercios. En la práctica, somos ‘sordos’ ante las frecuencias utilizadas en otros idiomas. Pero si los niños las escuchan desde muy pequeños, se crean circuitos entre las neuronas. Cuando les contamos un cuento en inglés no pretendemos que lo entiendan. Lo que queremos es consolidar esos circuitos cerebrales para que se conviertan, a largo plazo, en autopistas de información», expone la educadora.
(…)

Ver o artigo completo en XL SEMANAL, 22 de agosto de 2010

A gatas

Escrito por Angeles, o 28 Xullo 2010 22:39

El simple hecho de circular en cuatro patas se relaciona directamente con el desarrollo físico e intelectual de los niños

El gateo desarrolla la visión, el tacto, el equilibrio, la motricidad fina, la orientación espacial y el desplazamiento del cuerpo. Es un tipo de movimiento que ayuda a la integración sensorial y a la madurez del sistema nervioso. Por todo esto, aunque parezca increíble en muchos caso, una buena dosis de arrastre y gateo pueden prevenir futuros fracasos escolares.

 

Para tener en cuenta:


Entender esta relación no es complicado y se puede aclarar en los siguientes puntos:-Al tener movilidad desde pequeño, el niño empieza a planear cómo conseguir las cosas y cómo alcanzar determinadas posiciones. Esto es importante para la planificación motora, la que es esencial para aprender posteriormente a andar en bicicleta o a saltar.


-Al aguantar el peso de su cuerpo con las manos, el pequeño desarrolla la estabilidad de los hombros y desarrolla la palma de la mano. Estos puntos son importantes para habilidades de motricidad fina, como tomar el lápiz y dibujar.


-Al gatear el niño puede meterse en lugares complicados, lo que le enseña sobre el tamaño de su cuerpo y, en consecuencia,, desarrolla la conciencia espacial. Esta, a su vez, es importante para aprender a leer, escribir e incluso para las matemáticas.


-El gateo ayuda a que la visión se desarrolle correctamente. Al mirar el suelo para colocar la mano o la rodilla convenientemente, el niño enfoca los dos ojos en un mismo punto a corta distancia. Cuando mira adónde va, enfoca los ojos en un punto infinito los ojos en un punto infinito. Este es un estupendo ejercicio muscular para los ojos que facilita la acomodaciòn visual que más tarde será clave para la lectura. De hecho, segús estudios el 98% de lo niños con estrabismo no gateó.

 
-Por último, este tipo de movilización requiere la utilización coordinada de los dos lados del cuerpo. Por lo tanto, fomenta el desarrollo de los hemisferios derecho e izquierdo del cerebro y las conexiones entre ambos. Esto es vital para la coordinación posterior, como la que tiene que ver con el salto.

Artigo publicado no blogue de Gabriela León, ESTIMULACIÓN TEMPRANA

Os fetos prefiren a Mozart e Vivaldi

Escrito por Angeles, o 27 Maio 2010 21:26

“El País.com” recolle unha entrevista ao psiquiatra de bebés e embarazos, Thomas Verny, na que mantén que (…) uno de los aspectos que mejor se ha estudiado es el efecto del sonido en los fetos “en el último trimestre, que es cuando se desarrolla el oído”. En ese tiempo, los futuros bebés ya están formados, y con técnicas de imagen se puede captar la reacción ante algunos estímulos. “Yo he visto por ultrasonidos a un feto sonreír al oír la voz de su padre”, dice. Y cuenta otro caso no sólo de reacción, sino de memoria: “El director de orquesta Boris Brott contaba que cuando estaba estudiando música se dio cuenta de que en algunas partituras podía anticipar cómo iba a seguir la melodía del chelo. Le preguntó a su madre, que es concertista de ese instrumento, y ella le contó que esas eran precisamente las piezas que estaba ensayando durante el embarazo”. También atribuye a esta memoria temprana que un bebé se calme cuando oye a su madre tararear las canciones que cantaba durante la gestación.

La reacción de los fetos cambia según el tipo de música. “Se ve en las ecografías que les gustan Mozart y Vivaldi. En cambio, no les gustan el rock, el hard rock o el jazz”, dice por su experiencia.

Pero, igual que hay efectos beneficiosos antes de nacer, los hay negativos. Sucede si la madre sufre estrés, fuma o bebe. Entonces, segrega cortisol, una hormona que limita el desarrollo del cerebro del feto. “Los hijos de estas madres nacen con un déficit”, indica. Afortunadamente, otra de las creencias que han cambiado “en los últimos 50 años” es que el cerebro es un órgano inmutable. “Ahora se sabe que mantiene su plasticidad hasta los 20 años y más allá. Así que se puede suplir esa deficiencia estimulándolo después con abrazos, atención, motivación y cariño”, afirma.

(…)

Podemos ler o artigo completo en EL PAÍS.com lunes 24/5/2010

Museo pedagóxico de arte infantil

Escrito por Angeles, o 27 Febreiro 2010 22:33

El Museo Pedagógico de Arte Infantil é unha iniciativa da Universidade Complutense  e  atópase na Facultade de Belas Artes. O seu obxetivo principal é o de ser un recurso pedagáxico para fomentar o interese dos nenos e nenas polo mundo da arte mediante actividades enfocadas ao desenvolvemento da creatividade infantil. Na súa páxina web preséntanos información sobre as actividades desenvolvidas, investigacións, publicacións relacionadas, ademáis dun interesante apartado de enlaces a outros museos e centros de arte infantil de todo o mundo e outros recursos didácticos. Na súa exposición virtual podemos contemplar obras feitas por nenos e nenas dende os 2 anos.

ESTIMULACIÓN TEMPERÁ

Escrito por Angeles, o 22 Novembro 2009 20:59

  A estimulación temperá e tan indispensable para o desenvolvemento neurolóxico dos bebés como o é o alimento para o seu desenvolvemento físico.  Con esta afirmación comeza  un artigo moi interesante  a Dra Alma Villarreal Navarrete  sobre a estimulación temperá e desenvolvemento cerebral según o cal a estimulación temperá ten por obxetivo desenvolver e potenciar as funcións cerebrais dos bebés mediante xogos e exercicios repetitivos, tanto no plano intelectual, coma no físico e afectivo.

O crecemento do cerebro depende dos estímulos que  recibe. As capacidades non se van adquirindo simplemente co paso do tempo. O cerebro precisa recibir información para desenvolver a intelixencia que lle permita ir aprendendo a sobrevivir nun mundo totalmente descoñecido para el. Os bebés necesitan recibir estímulos todos os días desde o nacemento o mesmo que comen dende o primeiro día.

Cómo se leva a cabo?

A estimulación temperá baséase  na repetición do que se ven a chamar unidades de información ou bits. Ó  igual que todos os nenos aprenden a falar por si mesmos ( a base de oír diariamente os sons da linguaxe), o seu cerebro é capaz de adquirir toda outra serie de coñecementos mediante a repetición sistemática de estímulos ou exercicios simples. Coa repetición conséguese  reforzar as áreas neuronais de interese.

Recentes estudios teñen demostrado que o máximo desenvolvemento neuronal coincide coa etapa que vai dende o nacemento ata os tres anos de idade, para logo decrecer e practicamente extinguirse a idade de seis anos.  A partires dese momento as interconexións neuronais do cerebro xa están establecidas e os mecanismos de aprendizaxe aseméllanse aos dun adulto.

Sabemos que os bebés nacen con un gran potencial e está nas mans das persoas que os coidan, tanto pais, nais, educadores… o aproveitar esa oportunidade no proceso de maduración do bebé, para que este potencial se desenvolva ó máximo e da forma mais axeitada e satisfactoria. O xogo e a mellor maneira de estimular a un neno

Extracto do artigo publicado en TEMAS DE SALUD .

 

Adeus CHUPETE

Escrito por Angeles, o 3 Novembro 2009 13:36

O uso do chupete é motivo de intensos debates entre os expertos, os que ensalzan os seus beneficios e os que advirten das súas desventaxas. Pero non existen probas suficientes para potenciar ou minimizar o seu emprego. O seu efecto relaxante é o aspecto beneficioso mais amplamente coñecido, aínda que os pais deben evitar calar ao bebé co chupete cada vez que chora, pois o llanto é una  forma de comunicación do neno que hai que atender con mimos, xogos e atención. A maior parte dos pediatras coincide en afirmar que os bebés non deben utilizar o chupete antes dos primeiros 15 días pois podería interferir na lactancia pero respecto ao  momento da retirada as opinións varían. Diversos autores recomendan comezar a restrinxir o seu uso a partir dos 8 meses, e antes de que cumpran o primeiro ano, suprimilo. Pero hai tamén outros tantos que din que a idade recomendable para retirar o chupete oscila entre os 13 meses e os 3 anos e mais alá dos 3 anos empeza a correrse o risco de que aparezan malformacións na boca.

Antes de decidirnos a retirar o chupete haberá que ir acostumando ao neno a usalo  só cando vaia á cama ou en situación de tensión emocional. Non está clara cal é a mellor técnica, si retiralo de golpe ou paulatinamente, pero en ambos casos os pais deberán prestar especial atención durante os días que dure o proceso pois é posible que o neno ou nena se encontre intranquilo/a.

En La opinión de Málaga recollen una experiencia fantástica  ao respecto: “el hada de los chupetes”.  A fada dos chupetes iría a recoller o chupete dunha nena chamada Carla que xa era una nena maior para iso do chupete e faríao dunha forma especial: levaríaos colgados nuns globos de helio e a cambio deixaríalle un regalo. Ollade a experiencia completa en  http://blog.laopiniondemalaga.es/eladarve/2009/ 01/03/el-hada-de-los-chupetes/

E no parque de Skasen, en Estocolmo, atopamos outra experiencia singular: hay mais de 12.000 chupetes colgados dunha árbore. Todo comezou cando os empregados da limpeza do parque decidiron colgar da rama dunha árbore os chupetes perdidos que ían encontrando. Con este xesto tan espontáneo de seguro que non se imaxinaban que podían contribuir a que a experiencia de abandonar o chupete fose menos traumática pois dende ese momento os nenos van a visitalo emocionados para entregarlle voluntariamente ao seu compañeiro inseparable e dese xeito seguir conformando ese pintoresco mural

Sen dúbida é o adeus ao chupete menos traumático que se poida imaxinar!!!!

RABECHAS INFANTÍS

Escrito por Angeles, o 2 Outubro 2009 20:11

Tanto pais, nais como educadores e educadoras sabemos do que estamos a falar cando nos referimos as rabechas pero, coñecemos en realidade as situacións que as provocan?

Aletha Solter, psicóloga do desenvolvemento suizo-americana, no seu libro “ Llantos y rabietas” sostén que a maior parte das situacións que provocan esas rabechas nos cativos pódense agrupar en tres tipos:

  • O neno/nena ten una necesidade básica (fame, sede, sono…) que ben non estamos vendo ou ben, aínda que a vexamos, non a podemos satisfacer nese momento. Imaxinemos a un neno de 3 anos con fame, no coche, camiño da casa e nun atasco… aínda que sepamos que ten fame e o entendamos, probablemente non podamos solucionar o problema; o máis habitual será una rabieta por parte do neno/nena… ¿qué faremos? ¿rifarlle por ter fame?, rifarlle porque chora? ¿gritarlle?… nada de lo que fagamos lle saciará a fame).
  • O neno/nena ten información insuficiente ou equivocada da situación na que nos atopamos. Ou ben pensaba que íamos a quedarnos máis tempo no parque, ou non comprende por qué hoxe, precisamente hoxe, temos presa. Pararnos a escoitar qué é o que quere ou necesita así como explicarlles con antelación os motivos polos que temos que abandonar antes o parque pode aforrarnos un mal momento aos dous.
  • O neno ou nena precisa descargar ou liberar tensións, medos ou frustracións presentes o pasadas. Moitas veces os cativos “aproveitan” calquera mínimo detalle para entrar nunha rabecha. Pode ser que estean enfadados ou angustiados por calquer outra cosa e a situación actual só sirva de detonante. Tal vez algo que ocorreu na escola,onde non se sente tan seguro coma na casa, non sae ata que está con nos, en confianza absoluta. Neste caso, ao igual que nos anteriores, cortar a expresión de rabia non vai facer máis que aumentar o malestar e dilatar no tempo a descarga.

Información contida no artigo “rabietas infantiles… o como comprender lo incomprensible” publicado no nº 1 da revistaCRIAR

TER E QUERER

Escrito por Angeles, o 7 Setembro 2009 23:10

Nesta ocasión recollo un artigo escrito por Nuria Otero Tomera para Proyecto Materna que nos invita á reflexión.

Tenemos:
Niños agresivos porque han sido agredidos.
Niños beligerantes que han sido criados en una guerra de poder.
Niños desconectados que han sido criados sin contacto.
Niños inestables porque nadie les ha dado seguridad.
Niños pasivos criados delante de la televisión.
Niños limitados a los que se les han impuesto límites.
Niños sin imaginación porque nadie les ha regalado unas alas.
Niños miedosos a los que alguien les apagó la luz.
Niños que fracasan porque nadie les dice que pueden triunfar.
Niños mudos porque nadie ha escuchado lo que tenían que decir.
Niños sordos porque nadie les ha hablado en su idioma.

Queremos:
Niños criados sin agresiones, a los que no se trate como enemigos.
Niños besados y acariciados a los que amemos independientemente de qué y cómo sientan.
Niños que vayan al parque, a la playa, al bosque… y a los que dejemos volar sin rumbo preestablecido ni límite de altitud.
Niños piratas, príncipes, sapos, niños buenos y malos o ninguna de las dos cosas… niños que sean lo que quieran ser.
Niños que hablen muy bajito o muy alto, dependiendo de lo que quieran decir… y padres que escuchen.

INCORPORACIÓN Á ESCOLA

Escrito por Angeles, o 1 Setembro 2009 20:54

A incorporación á Escola Infantil é un acontecemento de gran trascendencia no proceso de desenvolvemento das crianzas. Supón que o neno e nena vaian elaborando, dende o punto de vista dos sentimentos, a perda e a ganancia que lle supón esta separación da familia, ata chegar voluntariamente a unha aceptación interna da nova situación. Os pais son claves neste proceso pois non hai que esquecer que son modelo e exemplo sempre para os nenos e nenas; así que os pequenos asumirán a nova experiencia da mesma maneira en que o fagan os seus proxenitores.

A sicóloga Gloria Casas sostén que dende antes de que o neno ou nena ingrese na escola é favorable brindarlle a oportunidade de explorar o mundo con tranquilidade. “En principio, es preferible que sea cerca de su madre y fuera de casa para luego ir ampliando ese espacio y así permitirle desarrollar seguridad en sí mismo, la cual va a necesitar cuando llegue el momento de ir al colegio para aprender y socializar fuera de la casa y junto a personas nuevas para él”, di a especialista. Trátase dun factor moi importante para que esta experiencia sexa asumida con gusto e tranquilidade.


Non se pode negar que o temor ao descoñecido é innato e que, dunha ou doutra forma, todos os seres humanos o sentimos ante situacións ou persoas estrañas. Por suposto, os nenos e nenas non son a excepción. Unha forma de proporcionarlles seguridade nun momento de incertidume, como é a incorporación á escola, é permitíndolles levar o seu xoguete ou manta preferida. “Esto les dará más seguridad y hará que logren vivir la experiencia de la mejor manera posible”, indica Gloria Casas.

Así mesmo, os pais poden contarlle ao neno ou nena que eles tamén foron á escola cando eran cativos, que alí fixeron moitos amigos e aprenderon moitas cousas. É preciso “encantar” ao neno coa idea de que vai descubrir moitas cousas e vai encontrar a outros nenos.Tamén podemos contarlles contos infantís que relaten historias ao respecto para que se sintan identificados.

Artigo contido en “la alegría es la señal que indica que un niño disfruta y se siente cómodo en el colegio” en http://www.abcdelbebe.com/etapas/el_nino/24_a_36_meses

MASAXE INFANTIL

Escrito por Angeles, o 26 Agosto 2009 01:58

A masaxe infantil é una antiga tradición en moitas culturas do mundo que foi redescuberta en Occidente. É unha forma de establecer un contacto afectivo entre os bebés e os seus pais fortalecendo así o seu vínculo. É a arte da comunicación a través das mans, as miradas, os sorrisos, e o contacto entre os pais e o bebé.

Moitos estudos revelan os beneficios dun contacto afectivo como parte integral dos primeiros anos de vida. A masaxe infantil é un dos mais agradables e fáciles métodos para establecer este primeiro contacto tan positivo e que reporta moitos beneficios tanto para o bebé como para os seus pais ou coidadores. Pon en contacto a pais/nais e fillos/as facilitando a interacción; estimula os sistemas neurolóxico, respiratorio, inmunolóxico, circulatorio, gastrointestinal e endócrino; axuda á relaxación e liberación de tensións; intensifica a comunicación entre os nenos/as e as persoas do seu entorno e permite escoitar, adaptarse e estar mais in contacto coas súas necesidades. A masaxe infantil facilita os vínculos afectivos porque inclúe os elementos principais para establecelos: mirada, contacto pel a pel, sorrisos, sons, apertas, olor, emisións de voz e respostas.

Ler mais http://elmasajeinfantil.com/content/view/1/3/